“Ο Χ. δεν δημοσίευσε ποτέ πρωτότυπη ή μεταφρασμένη εργασία του. Δήλωνε ότι, αν το ενδιαφέρον μας για τα γράμματα γίνει κεντρική ασχολία, κινδυνεύουμε από τη γραφικότητα (σε ό,τι αφορά εμάς τους ίδιους) και τις θανατηφόρες δόσεις κακεντρέχειας (στις σχέσεις μας με τους ομοτέχνους)». Χρόνια μετά, ο Κώστας Μαυρουδής αποφασίζει να φέρει στο φως στοιχεία από συζητήσεις που είχε με τον παλιό του φίλο Χ., αποφεύγοντας ωστόσο τη διαλογική μορφή και κάθε ίχνος προφορικότητας. Δημοσιοποιεί επίσης κείμενα που ο Χ. του είχε κατά καιρούς εμπιστευθεί. Το αποτέλεσμα είναι ένα μωσαϊκό από μικρές ιστορίες, ποιήματα και αφορισμούς, με τρία κυρίως χαρακτηριστικά: τον στοχασμό, τις αναγνωστικές μνήμες και την επίμονη αναδρομή στο παρελθόν. Ανασύροντας την αφηγηματική ύλη από τις πιο απρόσμενες κρύπτες, ο συγγραφέας επικυρώνει την άποψη ότι «ο μόνος παράδεισος απ? όπου δεν γίνεται να εκδιωχθούμε είναι η μνήμη”.