Λοιπόν, υπήρχε αυτό το σπίτι. Και αυτός ο πορτοκαλής γάτος. Ο οποίος έμενε σ’ αυτό το σπίτι…
Μύριζε πάντα ηλιοτρόπιο και νυχτολούλουδο και περνούσε τις μέρες του μετρώντας λεμόνια και χαζεύοντας το φως.
Έμενε με τους δυο γονείς του. Την Ε και τον Mι.
Έτσι αποκαλούσαν ο ένας τον άλλον, έτσι τους έλεγε κι αυτός. Τους είχε βρει τέσσερα καλοκαίρια πριν απ’ αυτό το φθινόπωρο…

Μια ασυνήθιστη γατο-ιστορία για την αγάπη και τον πόνο του αποχωρισμού, τη μοναξιά και την τρυφερότητα. Κι ακόμα, για τον εκμηδενισμό των αποστάσεων όταν η αγάπη το απαιτεί.