Τίποτα το ιδιαίτερο δεν είχε η εμφάνισή της. Ήταν μια συνηθισμένη και γερασμένη πένα γραφής. Πολλοί άνθρωποι την πάτησαν, την κλώτσησαν κι άλλοι την παραμέρισαν, αφού με περιέργεια κι απορία την κοίταξαν. Πολλές φορές τη θαύμασαν κάποτε που γυάλιζε και μάλιστα την είχαν τρεις φορές κλέψει τότε που όμορφη και φωτεινή ακόμα ήταν. Ώσπου… έπεσε στα μάτια ενός περαστικού, ο οποίος την πήρε στα χέρια του.

Tι θα κάνει ο νεαρός κύριος με την πένα; Ποια θα είναι η εξέλιξή της; Θα ξαναγράψει άραγε; Θα ξαναχορέψει σε κάτασπρα χαρτιά; Θα βρει τη θέση που της ταιριάζει;

Kαμμιά φορά, όταν βλέπουμε κάτι όχι τόσο όμορφο, δεν μας αγγίζει, αξίζει όμως να σκεφτούμε πως αυτό κάποτε μπορεί να είχε τη δική του ομορφιά και λάμψη.