Μετά την κατοχή ζήσαμε ωραία χρόνια. Η πόλη είχε γεμίσει πρόσφυγες, που κατέβηκαν από τα γύρω χωριά πατείς με πατώ σε. Οι χωριάτες (και κατ’ εξοχήν εκείνοι που είχαν τη φωλιά τους λερωμένη) βρίσκανε στην πόλη κάποια ασφάλεια, κανένα επίδομα, ενίοτε δωρεάν ιματισμό, ή και καμιά δουλίτσα.

Χωρίς να το καταλάβουμε, πήξαμε από κόσμο. Γέμισαν τα σπίτια συγγενών και φίλων, επιτάχθηκαν μερικά σταφιδοεργοστάσια και κάτι παληές αποθήκες, ακόμη και ένα κτήριο φυλακών, εγκαταλειμμένο από χρόνια, χρησιμοποιήθηκε στο τέλος και αυτό.