Σε μιαν εποχή όπου η στρογγυλευμένη φράσις εθεωρείτο διαπιστευτήριο ύφους, η “ανώμαλος και συχνά ακαλαίσθητος γλώσσα του, εν συγκρίσει προς τους στυλίστ της καθαρευούσης ή της δημοτικής, και το σχέδιον ακόμη του διηγήματος, ατελές ως κάτι πρωτόγονον και ακαλλιέργητον”, μαζί με την “πενιχρότητα” της θεματολογίας του – αποτέλεσαν την αχίλλειο πτέρνα του Λόγου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, μολονότι ελάχιστοι από τους συγχρόνους του αμφισβήτησαν ή αρνήθηκαν τη μοναδικότητά του. Που έγκειται αυτή η μοναδικότητα;